Sedna Heitzman wint het Nationaal Altvioolconcours 2021

Afgelopen week hebben 15 conservatoriumstudenten het beste uit zichzelf gehaald bij de 7e editie van het Nationaal Altvioolconcours bij het Conservatorium van Amsterdam.

Het concours ging over 3 ronden, met een pittig programma van verplichte stukken. Omdat dit concours onderdeel uitmaakte van het gelijktijdige Hindemith-festival van het conservatorium, werden in de voorrondes het 2e en 1e deel (respectievelijk) van Hindemiths altvioolconcert Der Schwanendreher gevraagd. Kamermuziek in een trio met klarinet en piano stond verder als een belangrijke component van het programma, met stukken van Bruch, Schumann en Leo Smit. Daarnaast was in de 1e ronde één van de Telemann-fantasias (naar keuze) verplicht stof, en in de 2e ronde de Rhapsodie uit de Suite Hébraïque van Ernest Bloch. In beide gevallen moest dit uit het hoofd gespeeld worden.

Na de eerste ronde gingen 8 kandidaten door naar de 2e ronde, en daarvan werden er weer 3 geselecteerd voor de finale. De internationale jury (Aart-Jan van der Pol (voorzitter), Garth Knox, Louise Lansdown, Lilli Maijala en Armen Nazarian) had de moeilijke taak om deze keuzes te maken.

De finale vond gistermiddag (zaterdag 27/11) plaats. Op het programma stond een integrale uitvoering (alle 3 delen) van Der Schwanendreher, met begeleiding van een gelegenheids-blazersensemble van het conservatorium.

Van de drie finalisten heeft de jury uiteindelijk Sedna Heitzman uitgeroepen tot winnares. Sedna is 3e jaars bachelor-studente bij Liesbeth Steffens aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Het grote publiek kent haar misschien ook als de altvioliste van het volprezen Viride Kwartet.

De 2e prijs ging naar Anuschka Cidlinsky, en de 3e prijs was voor Giulia Wechsler. Beiden zijn Master-studenten aan het Conservatorium van Amsterdam.

Er werden ook extra prijzen uitgereikt voor de beste uitvoeringen van diverse verplichte stukken uit de 1e en 2e ronde:

  • Beste Telemann: Sedna Heitzman
  • Beste Bloch: Giulia Wechsler
  • Beste Leo Smit-trio: Duleen van Gunsteren, mmv. Kerttu Keinnanen (klarinet) en Daniël Kramer (piano)

De DVS feliciteert alle prijswinnaars – en Sedna in het bijzonder – met de behaalde prestaties!

De volgende editie van het concours vindt naar verwachting in 2023 plaats.

Verslag Halve Finale Hindemith-concours

Van 14 t/m 20 oktober vindt in München het 1e Internationale Hindemith-concours plaats. Onze verslaggeefster ter plaatse is Karin Dolman, en ze geeft op haar unieke wijze met tekst en eigen tekeningen impressies van het concours door.

Ook op zondag (17/10) is het weer vroeg opstaan voor de masterclasses. vanochtend is Atar Arad met wat studenten aan het werk. Wij zijn ietwat aan de late kant, maar maken nog iets mee van de eerste kandidate met het eerste deel van de Es sonate van Brahms. Tips of Atar Arad on Brahms, look in to the manuscript About small edition changes. Soms denken uitgevers net iets te veel mee, door een accent weg te laten. Hier is er nog één, in Schubert’s Arpeggione-sonate staat de mordant van maat 21 de tweede keer er niet, maar de uitgever heeft die er toch bij gezet. Speel maar eens zonder en word dan betroffen door de eenvoud.

Second masterclass on the Reger second suite. Deze jongen speelt alles uit zijn hoofd en krijgt van Atar Arad nog twee adviezen mee. Elke noot moet vibreren. Niet iedere vinger moet vibreren, maar iedere noot moet vibreren, dus kijk of je noot altijd een vibratie mee kan geven. Snaarwisselingen goed met de voorbereiding van de arm en geniet ervan. Perfectie. Op de C snaar zoek altijd naar de diepte van de toon, dus de toets is eigenlijk verboden terrein. Con Molto, speel zoals te titel zegt. En speel met je mooiste houding.

Atar komt met een funny story: Over een nieuwe student van hem die hij zijn vingerzettingen en streken had meegeven. Bij de volgende les had de student 2 vragen: of hij misschien een streek mocht veranderen. Natuurlijk. I.p.v. opstreek wilde student liever afstreek staccato spelen. En de tweede vraag? Meneer Arad, hoe speel je afstreek staccato?

Celine speelt Andante en Rondo Ungarese van Webern. De opdracht voor Celine was mensen verleiden, en begin maar met de pianiste. Ungarese betekend Zigeuner muziek. Speel het stuk alsof je naar de tafel loopt en een vrouw versiert. Het was interessant om te zien wanneer de studente bereid was om over de grens van comfortabel heen te stappen ook echt een ander verhaal kon vertellen.

Om 13.30 gaat het verder met de halve finale van het Hindemith-concours.

De eerste kandidaat van vanmiddag in de halve finale is Ionel Ungureanu, 26 uit Duitsland. Studeert op dit moment bij Roland Glassl. Is een veelzijdig musicus, arrangeert, componeert en speelt in een jazzgezelschap. Heeft al veel concoursen op zijn naam geschreven. Op het programma Bach tweede suite, Je merkt al bij de opening dat hij meer relaxed is dan gisteren. Intonatie is helemaal okay. Bach heeft blijkbaar een voorliefde voor Ionel. Met veel vrijheden speelt hij dan ook voor ons deze hele suite. De Allemande wordt met lekker veel timing vrijheid gespeeld. Ook de andere delen worden met smaak gespeeld. Penderecki’s Sarabande, had ik nog niet gehoord, is volgens mij ook een bewerking. Een heel mooi stukje met een bijzondere donkere sfeer! Op het programma een prachtig miniatuurtje van Ionel zelf. Jammer dat we het maar 1 keer kunnen horen, maar misschien valt daar wat aan te regelen. Daarna volgt de verplichte sonate 1939 van Hindemith. Een krachtig Hindemthiaanse opening. En direct een dialoog tussen piano en altviool. Zeer volwassen en met een dosis zelfvertrouwen staat hier een veelzijdig musicus. De afsluiting is onverwacht met een waanzinnig jazzy stuk van Kenji Bunch, The 3 Gs voor altviool solo! Waanzinnig, met alle extended techniques die er voor nodig zijn!

De tweede kandidate van vanmiddag is Yuri Yoon. Studeert ook in München, bij Hariold Schlichtig. Zij begint met de sonate 1939 van Hindemith. Zoals bij de aankondiging al werd gezegd, we hebben van alle kandidaten echt ook allemaal eigen persoonlijkheden gehoord. En dat maakt iedere sonate 1939 hopelijk iedere keer weer aantrekkelijk. En bij Yuri is het weer verschillend van Ionel. Als tweede stuk weer een miniatuurtje dit keer van Bach. Een bewerking van het Choraal voorspel Ich ruf zu Dir, Herr Jesu Christ. Ondanks dat ik niet begrijp waarom dit in het recital is, ben ik toch blij dat ze het speelt omdat het een prachtig stuk muziek geworden is. De Vieuxtemps wordt knap gespeeld. Een geweldig spiccato, en goede handvorming van de linker hand waardoor alles heel helder klinkt, Misschien is het programma voor mij niet uitdagend en verrassend genoeg, waardoor ik wat afschakel.

Alona Khievna is 25 en komt uit Oekraine. Opgeleid in Moskou. Eerst op viool en vanaf 15 naar de altviool. Ze heeft een prachtige stokvoering die per sfeer kan veranderen. bovenarms, onderarm, pols alles heeft zijn functie. En leunt echt in de muziek. Overigens even toch vermelden, er zitten 2 geweldige pianisten die alle kandidaten begeleiden. dat zijn Thomas Hoppe en Yumi Sekiya. Alona is een prachtige vertolkster van muziek. ik hoor bij haar ieder woord in de muziek. Sjostakovitsj sonate heeft Alona gekozen als grote tegenhanger. Zeer gepassioneerd gaat ze erin. Het tempo schommelt wel erg veel en ik heb het gevoel dat pianist en speler een beetje op zoek zijn naar elkaar. Alona probeert de zachtste klanken op de zoeken, maar de pianist kan niet meer zachter.

De laatste kandidate van vandaag is Carla Usberti, die studeert hier in München bij Roland Glassl. Wat een klas heeft die man. Carla begint met de Passacaglia van Biber. Een prachtig pure uitvoering. Daarna de sonate in Es van Brahms. Er staat hier na de Corona een hele generatie van geweldige altviolisten op. En deze Carla voorop. Met een prachtig vibrato om jaloers op te worden ondersteund door haar prachtige stokvoering is dit een sublieme uitvoering. Ook de hindemith 1939 wordt geweldig gespeeld. Je merkt helaas wel bij haar dat meteen de volgende dag na de eerste ronde, een heel uur recital in de 2e ronde te veel voor haar is. In de laatste Passacaglia van van Aleksey Igudesman (overigens een te gekke componist) kreeg ze zelfs kramp in haar linker hand. Maar dat kan ik wel begrijpen.

Maandag 18/10: laatste 2 halve finalisten

Emiko Yuasa is 25 jaar, komt uit Japan, en studeert nu in München. Zij begint met de 1939 sonate. Ja, perfecter kan eigenlijk niet. Mooie toon, mooi vibrato, goede podiumpresentatie, stalen zenuwen. Goede keuze van vingerzettingen. Als tweede stuk staat op het programma de Elegy van Benjamin Britten. Hij schreef het stuk toen hij zelf 16 jaar was en eindexamen deed aan de middelbare school. Een prachtig miniatuurtje waar je je hele ziel en zaligheid in kunt leggen. Dat laatste verzuimt Emiko een beetje. Haar streven naar perfectie maakt het net niet emotioneel genoeg. En dan hebben we nog een keer de Vieuxtemps sonate. Nou hebben we zo’n rijk repertoire en dan krijgen de kandidaten het nog voor elkaar om dezelfde stukken te spelen. Nou is Vieuxtemps wel een echt concoursstuk. Zoals te verwachten speelt ze de Vieuxtemps helemaal goed en verrassend levendig. de cadenza aan het einde van het eerste deel vind ik vooral erg mooi. De Barcarolle (tweede deel) had van mij meer “Venetië” mogen zijn. ik vond het iets teveel een langzaam deel van een sonate. Het derde deel was weer helder en vrolijk en grappig met al die versieringen.

Njord Kårason Fossnes is de zesde en laatste kandidaat in de halve finale. Hij komt uit Noorwegen, en is samen met Carla de jongste deelnemer (20). Hij studeert bij Kim Kashkashian. Ook hij heeft de Brahms Es op het programma, en opent zijn recital hiermee. Bij Njord vraag ik me af of het wel zo handig is om grote handen te hebben. Positiewisselingen hoeven bijna niet gedaan te worden, hij grijpt ze gewoon. Maar dat betekent ook dat je ze niet kunt uitbuiten en dat is nou zo mooi bij Brahms. Hij neemt bewust de originele klarinetpartij voor zijn rekening, dus de oktaveringen zijn eruit gehaald. Soms is dat wel mooi, maar soms is het juist zo mooi om de donkere klank van de altviool te gebruiken. Het tweede stuk op het programma is het solostuk Eventyrsuite van Bjarne Brustad. eigenlijk voor viool maar o zo mooi een kwint lager voor de altviool. Mooi om iets van je eigen land mee te nemen. De Hindemith 1939 leeft helemaal, en Njord neemt ons mee in zijn verhaal. Wanneer je hem hoort wil je zelf zo snel mogelijk weer thuis zijn en de sonate gaan spelen.

Tsja, en dan moeten we wachten op de uitslag. Aangezien iedereen zwijn/haar mening heeft leg ik mijn oor te luister. Mijn favorieten waren Ionel, Alona en Carla, maar wanneer ik inde jury had gezeten na deze ronde had ik waarschijnlijk meer moeten kijken wie er het beste heeft gespeeld. En dan kom je gauw bij Emiko, Ionel en Njord. Wanneer je weer kijkt naar foutloos, stabiel dan kom je uit op Ionel, Yuri en Emiko. Wanneer je naar het talent als altviolist kijkt kom je uit op Emiko, Carla en Njord. Ik ga voor de musicus: Ionel de meest allround musicus met eigen compositie en vele stijlen van muziek, Ionel en Alona.

Dan het verlossende woord: Door naar de finale zijn: Emiko, Carla en Njord. De altviooltalenten.

De jury heeft het niet makkelijk gehad. Ze hebben er langer over gedaan, dus daar is ook hard gediscussieerd! Duidelijk dus dat het talent in deze ronde heeft gewonnen. wil niet zeggen dat de anderen geen talent hebben, en bij deze finalisten moeten we ook nog maar afwachten wat ze in de finale kunnen presteren!. De finale wordt ook weer gestreamd dus mochten er mensen tijd hebben of tijd ervoor willen maken. Kijk allemaal mee: woensdag 20 oktober 16.30
https://www.hindemithcompetition.org/stream.html

Verslag 1e Ronde Hindemith-concours

Van 14 t/m 20 oktober vindt in München het 1e Internationale Hindemith-concours plaats. Onze verslaggeefster ter plaatse is Karin Dolman, en ze geeft op haar unieke wijze met tekst en eigen tekeningen impressies van het concours door.

Op 15 oktober luisteren we met een handvol publiek en de jury naar 17 kandidaten die zijn geslecteerd uit een ingestuurde video. 102 kandidaten hadden zich aangemeld, en
uit deze groep zijn 20 kandidaten geselecteerd. Drie geselecteerde kandidaten zijn niet gekomen om welke reden dan ook. Wat we te horen krijgen in de Concertzaal van het Conservatorium in München is de crème de la crème van jonge altviolisten.

Al meteen met de eerste kandidate Katie Liu wordt de toon gezet. Ze speelt uit de 6e suite van Bach de Prelude en de Allemande. De nieuwe technologie komt ook het podium op. De tablet met voetpedaal! Prachtige toon! Met een zeer vast tempo, en goed volgehouden ook in de snelle slierten. Met een adempauze na de akkoorden. De Allemande mooi van toon. De Form und Zetmaß einer Passaglia opus 11/5 van Hindemith is één van de verplichte stukken. Of men kon het laatste deel uit de 31/4 kiezen. Katie koos voor de eerste. En dat doet ze heel knap.

Atar Arad heeft de opdracht gekregen om voor dit concours het opdrachtwerk te schrijven. Net als Hindemith schrijft hij voor het instrument, maakt gebruik van de kwinten van het instrument en van alle effecten die de altviool zo altviool maken, zonder haar virtuositeit te laten. Het is een Chaconne geworden! Ik hoor het vandaag voor het eerst. Petje af voor alle kandidaten, die dit prachtige maar o zo moeilijke stuk hebben ingestudeerd. Ik verheug me om het wel 17 keer te mogen horen.

Ionel Ungureanu speelt uit de Bach-suite nummer 4 de Prelude en Bourree 1 en 2. Na een wat onzeker begin duikt hij met veel energie in Arad’s Chaconne en geeft ons een waanzinnig pallet aan kleuren. En de Hindemith 31/4 uit het hoofd – en geloof me, zelfs Hindemith had moeite om deze sonate goed te spelen.

Als derde komt Takehiro Konoye, een bekende voor ons van het Conservatorium van Amsterdam. Bach-Suite nummer 2 op het programma. Loepzuiver en met gemak gaat hij zijn altviool te lijf. De Chaconne van Arad heeft weer een ander palet van kleuren, o wat een fijn stuk. De Hindemith gaat uit het hoofd, en meteen is daar een betere performer. Lessenaar ook goed weg gezet. Mooi getimed. Geweldig gespeeld. Met rust en gevoel.

Yuri Yoon speelt uit Bach-suite nummer 2 de Prelude en Gigue, met barokstok. Hindemith heel goed gespeeld, helaas net een paar teveel foutjes. En het tempo is wel erg bedeesd. Arad: kleuren zijn er wel, maar iets te snel achter elkaar.

Gaeun Song begint heel verrassend met de verplichte Chaconne. Een heel romantische uitvoering, gepassioneerd. Daarna de Passacaglia van Hindemith. Ook een mooie gepassioneerde uitvoering. Toch niet zo verrassend want we krijgen de Bach vijfde suite in scordatura. Moeilijk blijft het om er een eigen verhaal van te maken. Wanneer je met iets heel intiems overblijft kan het nog intiemer gespeeld worden .

Erin Pitts – op blote voeten, ja waarom niet. Bach suite 4 Prelude en Sarabande met leuke versieringen. Lekker speels. Misschien niet 100 % zuiver, maar heel interessant en fijn om naar te luisteren. En een hele krachtige Hindemith. Een vrouw met pit, ha ha, het zit in de naam. Ze is duidelijk op het podium. Met grote extremen in dynamiek speelt de Chaconne van Arad. Misschien nog niet helemaal klaar met studeren op het stuk, maar voor mij een duidelijk verhaal.

Wenhan Jiang gaat aan de slag met Bach Suite 2. Wanneer Wenhan zou zeggen dat hij een groot fan is van Nigel Kennedy, zou ik het meteen geloven. Modern kapsel en een zeer persoonlijke manier van spelen. Ook hij komt met een versierd einde in de prelude. En wel een zeeeeeer versierd einde. Ook de twee menuetten zijn rijkversierd, maar nergens dat ik ergens van op kijk. Het stuk van Arad speelt hij geweldig, rijk gevuld met allerlei klanken. Hij idd de enige die Atar bedankt voor de mooie Chaconne! De Hindemith is ongelofelijk goed. Foutloos en, nou gewoon om jaloers van te worden. Behalve zijn nek, wanneer hij later geen klachten krijgt dan eet ik mijn schoen op.

Seohyun Moon speelt uit de vierde Bach-suite Courante en Sarabande. Ik merk dat verwend wordt met al die mooie klanken. Heel uitgebalanceerd. Het stuk van Arad gaat nooit vervelen. Iedere keer haalt wel weer een andere kandidaat iets anders moois naar voren. Deze jongeman is vooral goed om in de dubbelgrepen de juiste stem in zijn hele volheid naar voren te brengen. Deze Seohyun presteert het om met CD kwaliteit te spelen. Waar anderen hun podiumpresentatie ook nog in het spel moeten zetten kan hij iedere noot de juiste perfectie geven, en ook een mooie vibrato non vibrato en niet saai!

Dong Yeob Kong opent met de zesde suite van Bach. Daarna Atar Arad’s Chaconne. En weer horen we nieuwe inzichten. Passacaglia van Hindemith: Wat een prachtige akkoorden. Je kunt zo mooi de bas volgen!

Ja ja, maar dan is onze dag nog niet klaar. Want wij moeten nog naar de opening van een tentoonstelling over Hindemith en Walter Witte. Deze tentoonstelling over twee mensen die in een roerige tijd leefden was uitgerekend in het bureau van Adolf Hitler. Een zelfs geëmotioneerde voorzitter, Ludwig Hampe ook altviolist, van de Witte Stichting, die het Hindemith-concours financieert, gaf een zeer goede lezing over Hindemith en Walter Witte. En ook de zaal werd in het verhaal betrokken. Indrukwekkend.

Jutta Puchhammer, voorzitter van de IVS met wie ik een kamer deel, en ik zijn even naar ons hotel terug gegaan. Hebben een eitje gebakken en omkleden en dan weer terug voor het “Meisterkonzert”. Danusha Waskiewiecz speelt met pianiste Yumi Sekiya. Eerst allemaal bewerkingen van zangstukken. Vooral het stukje van Sibelius “Norden” vond ik erg mooi. En er volgt een mooie maar hele snelle Rebecca Clarke sonate. Na de sonate komt Waskiewiecz terug met Naomi Berrill op cello. Dat was een mooie verrassing, want ze konden ook nog eens alle twee mooi zingen tegelijkertijd. Prachtig. Met werken van Dowland, Purcell Wolf, Bach en Bartók.

Dan na een korte pauze treedt op het podium de Noor Lars Anders Tomter. Hij is gewoon zichzelf en speelt ook als zichzelf, geen poespas, geen dansjes, maar doet gewoon zijn ding. Ook weer prachtig. We worden wel verwend. Eerst de Brahms Sonate is Es en als tweede en laatste stuk van de avond Schostakowitsch sonate opgedragen aan Vladimir Mendelssohn.

Eerste Ronde – Dag 2, 16 oktober:

Alona Khievna: Wat is dit Ukraine meisje goed! Ten eerste alles uit het hoofd, Alles ziet er ook zo natuurlijk uit. geweldige stokvoering en een prachtig verhaal. Een rijke vibrato en durft in de extremen te gaan. Een absolute favoriet voor mij. En zij doet het op een niet de allermooiste altviool. Op het programma de eerste partita (nr2) en Hindemith 11/5.

Dan komt de jongste het podium op: Carla Usberti, een Duits meisje. Weer zo goed, prachtige toon. En alles uit het hoofd. En pas 20 jaar!. Te bedenken dat zo’n meisje nog aan haar studie kan gaan beginnen. Op het programma Bach Suite 3 en Hindemith 11/5.

Emiko Yuasa studeert ook in München. Op het programma Bach suite 2 en Hindemith 31/4. Weer een kandidaat voor de volgende ronde. Ik weet gewoon niet meer welke kandidaten er voor een volgende ronde in aanmerking komen.

Annariina Jokela uit Finland. op het programma Bach-suite nr 4 en Hindemith 31/4. Ze begint met het stuk van Arad. Inmiddels kan ik de partij meelezen, wat weer een heleboel inzichten geeft. Het stuk heeft zeker een Jiddisch karakter. Ook pizzicato wordt als ondersteuning, maar ook als melodisch motief gebruikt. In zijn caprices is een overeenkomst met de anonymus. Alweer een geweldige uitvoering van Annariina. Helaas raakt ze in de in de Bach even het spoor bijster en moet de muziek erbij pakken. Je hoort bij haar heel goed de verschillende variaties. Speelt ook een ietwat rustiger tempo.

Hung-Tzu Chu uit Taiwan heeft op het programma Bach suite nr 2 en Hindemith 11/5. Ze speelt met veel pit, heeft af en toe wat intonatieproblemen, maar compenseert dit met haar muzikale lijnen. Ik besef dat in de stukken de vibrato weinig kans krijgt om te zingen, maar die momenten die er zijn kunnen eigenlijk bij bijna alle kandidaten niet iets worden benut. Ze sluit af met een vurige Hindemith.

Je zegt nu bijna, eindelijk weer een man! wanneer de zeer jonge Noor Njord Kårason Fossnes op het podium komt. Op het programma Bach suite 2, met barokstok. Die ziet wel erg kort uit. Maar dat komt waarschijnlijk omdat een reus op het podium staat. En weer een kandidaat die alles uit zijn hoofd doet. Wat een geweldenaar. Misschien in de echt de snelste passages laten zijn vingers niet de echte nauwkeurigheid zien. Maar zeker eenkandidaat voor de volgende ronde.

Oscar Edin uit Zweden heeft op het programma (viool-)Partita nr.2 van Bach en Hindemith 11/5. Wat een mooie toon en gevoel voor een heel nuchtere Bach. Ik hoop dat het ene foutje wordt kwijt gescholden. Hij steekt helemaal voorop het podium, wat maakt dat je het gevoel hebt samen met hem muziek te maken. Zijn afkorten zijn ook heel mooi rustig en je hoort mooi alle noten. nog 2 keer de Chaconne. Mooie toon, maar hij kon nog wat gedurfder spelen. Specialiteit misschien de tijdgenoten? Heel goed, dat stuk van Atar Arad.

Wat fijn dat de voorrondes tegenwoordig met video gaan. Stel je voor je moet 103 kandidaten ieder een half uur beoordelen en kunt daar je tijd niet voor nemen.

De laatste kandidate komt uit Spanje! Cristina Cordero. Programma Bach vierde suite en eens andere delen, Allemande en Bourree. Zij speelt de Chaconne van Arad met heel veel tijd. Laat het herkenbare thema iedere keer in alle rust terug komen. alles klinkt heel natuurlijk en organisch. In Hindemith 11/5 laat Cristina de drieklanken bijna allemaal tegelijk klinken. Jammer ze is er even uit. Ze is zo’n goede altvioliste! Zo mooi speelt ze.

Om 17.30 komt het verlossende woord van de jury: De halve finale wordt gespeeld door

  • Ionel Ungureanu
  • Yuri Yoon
  • Alona Khievna
  • Carla Usberti
  • Emiko Yuasa
  • Njord Kårason Fossnes

Verslag van de halve en hele finales volgt in de volgende aflevering(en)!

Verslag Britten Altvioolconcours 2021

door Karin Dolman, DVS

Al vroeg in de ochtend stap ik samen met pianist Mauro Goossen in de auto naar Zwolle. Mauro gaat vandaag met drie van mijn leerlingen samen spelen. Het is mooi weer, niet meer zo warm als afgelopen dagen. Eigenlijk perfect voor een concours.
Dit jaar vindt het concours plaats in de Groote Sociëteit in Zwolle. Een prachtig zaaltje dat klinkt als een klok. We worden welkom geheten door René Luijpen, die zoals altijd vol enthousiasme iedereen ontvangt.

De jongste Categorie 10 t/m 14 jaar bestaat uit 5 kandidaten.

De eerste die van start gaat is mijn eigen oogappeltje Loïs van Valen uit Papendrecht. Loïs heeft op het programma Andalusia van Granados en het verplichte werk van Gabriel Fauré, Après un Rêve. En wat ben ik trots op haar. Ik weet hoe ze er tegenop zag de laatste weken. Een prachtige Fauré en een zeer gevoelige Granados. En ze zag er ook heel mooi uit met die mooie lange groene jurk.

Tweede kandidaat was Jozert Barkaszi uit Den Haag. Hij speelde naast het verplichte werk van Fauré het eerste deel uit de sonate in D van Paganini. Een zeer virtuoos deel (kan ook niet anders met Paganini 😉 ), dat hij met bravoure speelde. In de Fauré koos Jozert voor een mooi laag einde door nog een oktaaf lager te gaan. Dan kun je zo mooi met de losse C snaar eindigen.

Daarna de beurt aan Tygo de Waal, helemaal van Oltgensplaat, en wederom een leerling van mij. Hij koos als eigen keuze de Prelude en Allegro van Pugnani-Kreisler. Ja, en op zulke momenten vergeet je dan ineens je stok op te spannen. Maar heel goed opgelost, gewoon nog een keer opnieuw beginnen. En dan met grote dynamische verscheidenheid speelt hij, begeleid door Mauro een spetterende Kreisler.

Het vierde jong talent is Julie Gielen, ook uit Den Haag. Zij speelt een hele mooie Hummel Fantasie. En ook Fauré is prachtig gespeeld.

De laatste is de jongste van het vijftal, Tessel Beijnen uit Bergen op Zoom. ook zij komt met Hummel, maar dan de andere Hummel, die uit de vorige eeuw. De spetterende finale uit de sonate. Vorige editie kwam het verplichte stuk uit deze sonate.

Dan is er pauze. Inmiddels is DVS-collega Kristofer Skaug samen met zijn vrouw aangekomen en is de tafel met diverse leuke altviool snuisterijen klaar gezet. Mooie gelegenheid om met deze en gene te praten. Wat hebben we dat het afgelopen jaar gemist!

Om kwart voor twee gaan we door met de categorie 15 t/m 18 jaar, daar zien we veel bekende gezichten terug. Het verplichte werk in deze categorie is Khorumi van Sulkan Tsintsadze. Een lekker ritmisch en vrolijk stuk waar je heel veel variatie als speler in kunt aanbrengen. Genoeg stof om 10 verschillende versies te mogen horen.

Sophie Capelle uit Hengelo bijt de spits af met haar keuzestuk de Romance van Bruch. Ja, ze houdt van het stuk. En een heel snelle Tsintsadze. Goed gespeeld hoor.

Daarna is het de beurt aan Bugra Yüzügüldü (wat een mooie naam!). Een wat bedeesdere Khorumi, maar ook goed gespeeld. Leuk dat je zo veel verschil in de tempo’s kan leggen zonder afbreuk te doen van het stuk.

Elin Haver uit Amstelveen kondigt haar keuzestuk zelf aan. Wat een podiumbeest is deze Amstelveense! Ja, die weet haar vrouwtje wel te staan. Een spetterende Scherzo-Tarantella van Wieniawsky (oorspronkelijk een viool-showstuk!) volgt.

Arkady Blekherov kiest voor een rustige Tsintsadze, ook mooi! Hij begint zijn optreden met het eerste deel uit de eerste Suite van Ralph Vaughan Williams. En speelt ook de Romanze van Tsintsadze.

Silke Veldman heb ik al vaker gezien. Ze had er zin in, zei ze toen te binnen kwam. Met een stralend gezicht staat ze ook te spelen. Iedereen heeft er zin in. Naast ook de Romanze van Tsintsadze en Majorca van Albeniz. Mooi hoor.

Na een korte pauze gaan we door met de jongste in deze categorie: Jytte Balm uit Zaandam. Ze geeft een lekker pittige Tsintsadze weg. Als eigen keuze speelt Jytte de Elegie in f van Henri Vieuxtemps. Met prachtige lange streken sostenuto.

Dan krijgen we Francisca Galante, die ook in de Finale van het PCC stond. Een gedoodverfde winnaar dus. Een aftrap zonder piano in de solosonate van Hindemith opus 25 nr.1, de eerste drie delen. Met vuur komen de o zo bekende Hindemith-klanken uit haar altviool. Een prachtig derde deel, rijk aan dynamische verschillen en klanken.

De beurt is aan Sjoerd Versteegh uit Amsterdam. Naast het verplichte werk speelt hij de Romance van Max Bruch. Maar hij begint met Tsintsadze. Mooi alle noten uitgespeeld. De pianist valt ook op door de mooie rubato’s. Mooie Bruch, heel romantisch!

Dan komt Rozemarijn Slikkerveer uit Veenendaal, ze stelt zich netjes voor en vertelt ook iets over de stukken. De dans van de ridders. Samen met Mauro achter de piano maken ze er een feestje van. Zo moet kamermuziek zijn.

Als laatste horen we Raïsa Ploeg uit Genemuiden: Bach met een vleugje Casadesus, heel mooi gespeeld. En echt een goede techniek. En ook de Elegie van Glazounov staat op het programma. Ontroerend.

Om 18:00u dezelfde avond wordt de uitslag door de jury (vanwege coronamaatregelen alleen via livestream) bekendgemaakt:

De winnares in Categorie I (10-14 jaar) is Julie Gielen.

De winnares in Categorie II (15-18 jaar) is Francisca Galante. De tweede prijs gaat naa Elin Haver, terwijl twee 3e prijzen worden toegekend aan Bugra Yüzügüldü en Jytte Balm, respectievelijk.

Gebundeld met de 1e prijzen dit keer vallen ook de beide DVS Muziekbonnenprijzen.

De volledige uitslag van het Britten Altvioolconcours 2021 vindt u hier.

VAN HARTE GEFELICITEERD ALLEMAAL!

De Livestream van het Britten Altvioolconcours 2021 kunt u hier (categorie I, 10-14 jaar) en hier (categorie II, 15-18 jaar) terugkijken!

 

#CremonaBlog Days 4 and 5: Rest of the story (4 years late)

Editorial note: After Day 3 in Cremona, I was too exhausted to keep up with blogging until late at night, and there was simply no time during the day. I wrote this final #CremonaBlog post only 4 years later, to mention a few of the highlights that happened during the last two days of this wonderful congress. My apologies for the long delay!
– Kristofer Skaug (DVS)

Friday October 7th, 2016

One very memorable performance in the main auditorium was the viola quartet transcription of Bach’s solo sonata BWV 1001. The arranger himself, Carmelo Giallombardo, was joined by three young violists (Benedetta Bucci, Francesca Faneschi, and Luca Cubattoli) in a luscious and very well-rendered transformation of this centerpiece from the violin solo repertoire. Not only were the lines enjoyably distributed across the four voices, but the harmonies were elongated so as to magnify those that are mere suggestions over time in Bach’s original music. Of course while listening to this piece, just like the well-known d-minor Chaconne arrangement for four violas, one cannot entirely escape the thought of the slam-dunk wittiness “how many violas does it take to play a Bach solo violin sonata?” which one might expect from the viola-jokes crowd. Nevertheless I hastened to order the sheet music for my own viola quartet (and we started rehearsing it this spring, 2020 – until Corona shut us down). Very much recommended (see the DVS Viola Ensemble Catalogue for details on where to get the sheet music). The recording of this performance has in the meantime also been published on YouTube:

Hereafter we heard a remarkable solo performance by Atte Kilpeläinen (from the Finnish Viola Society), in Gerard Grisey’s Prologue pour alto seul: Although I am not a subscribed fan of spectral music, this piece kept me spellbound for its entire (considerable) duration. I actually took a lot of notes in my programme booklet, but now (4 years later) I cannot really recall what I meant by them, so I’ll leave it there. But look out for that piece, if someone puts it on a recital programme in your neighbourhood!

The lunch-hour recital featured David Palmizio, a young Italian with a high-quality reputation that had reached me already in The Netherlands. I was not disappointed – his treatment of the Ligeti solo sonata and the Shostakovich sonata was exquisite. Then, after lunch, it was finally time for the DVS-sponsored presentation of new Dutch viola music – pieces written for the occasion by composition students at Codarts Rotterdam:

  • Cultivo No.1 for viola and electronics by Elena Garcia; performed by Raquel Sánchez (from Codarts Rotterdam)
  • Inti Raymi for solo viola by Sebastian Diakakis Nilo, performed by Ursula Skaug (Royal Conservatory of The Hague)
  • CORP for 2 violas, by Boelo de Smit, performed by duo “Everything is OK”, Kardelen Buruk and Oksana Mukosii from the Royal Conservatory of The Hague
  • Frayed Ribbon for 4 violas by Christoph Blum, performed by Kardelen Buruk, Oksana Mukosii, Ursula Skaug and Raquel Sánchez.

In the last piece, creative use was made of the auditorium upstairs gallery to create some very fancy stereophonic effects. See video below:

The post-lunch crowd was disappointingly small, but our students had every reason to be proud of their performance, which really stood out in originality and pioneering interpretation of these brand new pieces.

On the photo here (clockwise from rear left): Kardelen, Ursula, Raquel and Oksana.

I have to skip a lot of things in my report here, but I need to mention two more performances that afternoon:

Firstly the solo programme “España” by the very virtuosic Italian violist Marco Misciagna, a bunch of well-known Spanish guitar classics by Albeniz, Tarrega, Sor etc. arranged by the performer to feature a dazzling technique, particularly in terms of spectacular bowing arpeggio feats etc.

And last but not least the solo chamber recital by our very own “Young Guest of Honour” Dana Zemtsov. She played a formidable programme with among others the Vieuxtemps sonata, Schumann’s Fantrasiestücke, and ending up with the bravado Waxman/Kugel Carmen Fantasy.The evening brought us the traditionally chique IVC Gala Banquet, with speeches of thanks from the IVS President Carlos Maria Solare, as well as the official invitation to next year’s IVC congress in Wellington, New Zealand – brought to us by Anna Brooker.

Saturday October 8th, 2016

On the very last day of this congress, there were two more Dutch contributions. Amsterdam-based violist Elisabeth Smalt performed Patrick Ozzard-Low’s “Sonata: In Opposition” as part of a lecture-recital programme together with the composer himself. The performance was held in a darkened auditorium, where Elisabeth moved between different music stands all over the stage – quite an experience to let your ears explore this very modern music in this space.

Secondly, there was Kolja Meeuwsen‘s excellent lecture titled “Viola Masters from the Acoustic Era”, treating historical viola recordings from the early period 1877-1925. Lots of really interesting material was shown/played, e.g. recordings of Nedbal, Tertis, Vieux and Primrose. Kolja also brought some very fascinating hardware to show, such as an ancient suitcase-based turntable.I apologize again for everything and everyone that I’m not mentioning here, there were so many good contributions, interesting lectures, recitals, master classes. But I have to wrap up this account here and now.

During the closing ceremonies of a Viola Congress there’s (almost) always that ultimate viola extravaganza: The massed viola orhestra! Under the baton of violist and arranger Francesco Fiore, everyone present who knew how to hold a viola sat down for a fun programme of Telemann, Bizet, Wagner, Mendelssohn … and, that which you really expect and hope to do when in Italy (especially when so close to Milan and La Scala), some good Verdi opera music! such as Va pensiero from Nabucco. I hadn’t brought a viola to Cremona, but the local Cremonese (originally Dutch) luthier Mathijs Heyligers, who had his instruments on display at the congress, kindly lent me a beautiful tenor viola for this occasion. Can you tell I’m having fun? (that’s me in the corner, far right).

During this closing Ceremony, prof. Michael Kugel received the Silver Alto Clef, a special IVS award, for his contributions to the viola world.

So that was it for Cremona 2016! Thank-you so much to our host Dorotea Vismara and her team for a memorable week. We – Karin and I – picked up a lot of valuable information and experience here which – in retrospect – came in very handy once we started organizing our own 2018 congress in Rotterdam.

Elin Haver scoort als landelijke finaliste bij het PCC

De jonge altvioliste Elin Haver (17 jaar) uit Amstelveen schopte het dit jaar tot de landelijke finale van het Prinses Christina Concours. Het gebeurt niet vaak dat een solo altviolist(e) in deze finale staat. In de zware Categorie 2 (15-18 jaar), waar er verder slechts één (1e) prijs werd uitgereikt, ontving Elin een Eervolle Vermelding en de Muziekhaven Prijs: coaching en optreden in Muziekhaven in Zaandam in seizoen 2020/2021. Last but not least kreeg Elin één van de drie felbegeerde publieksprijzen – een financiële bijdrage ter bevordering van de muzikale ontwikkeling, aangeboden door de Stichting Vrienden van het Prinses Christina Concours.

De DVS feliciteert Elin van harte met deze fraaie prestatie!

Ze speelde in de finale Apres un Reve van Fauré, en delen uit de F.A.E. sonate van Brahms. Hier is de link naar haar optreden:

Elin heeft les bij Judith Wijzenbeek (Sweelinck Academie Amsterdam), en bespeelt een altviool van Matthieu Besseling, ter beschikking gesteld door het Nationaal Muziekinstrumenten Fonds.

In de PCC-finale was overigens ook altvioliste Ida Weidner (19 jaar, Amsterdam) actief in ensembleverband met het Kandinsky kwartet, dat een Eervolle Vermelding kreeg in Categorie 3.

Lees hier de volledige uitslag van de landelijke finale van het Prinses Christina Concours 2020.

.

Zoom-concert met Esther Apituley

Vol verwachting ga ik ervoor zitten met een hapje en een drankje op de bank thuis, volop ingelogd op de live-uitzending van Esther Apituley’s Zoom-concert uit Amsterdam. Zo’n zeventig Zoom-verbindingen aansluiten is kennelijk makkelijker gezegd dan gedaan, dus het is even wachten. Maar dan, eindelijk – Esther in beeld, breed lachend stelt ze zich voor, met altviool in de hand. Ze vertelt over haar eigen worstelingen met de corona-quarantaine. Stond ze in dit Beethovenjaar te trappelen met haar gloednieuwe voorstelling Beethoven Lost in Silence, moest ze daags na de première alle voorstellingen schrappen. Maar nu mag ze eindelijk weer voor ons spelen. Solo, want medemusici voor de camera krijgen zit er niet in vandaag.

Het concert begint met een stukje Telemann. Het is fijn om Esther te horen en zien spelen. Na een betoog over onze globale natuur-, klimaat- en nu ook gezondheidscrisis reikt ze het troostende Erbarme dich van Bach aan, aangrijpend gespeeld. De begeleiding denk je er wel bij. Hierop volgt weer Bach, de Gigue uit de 2e vioolpartita, een kwint omlaag getrokken om beter te passen in het register van de altviool. Het is een leuk dansje, en zo zijn we niet alleen getroost, maar ronduit opgevrolijkt!

Nu haalt ze toch nog een pianist erbij, maar dan uit en vooraf gemaakte opname, voor de bekende Vocalise van Rachmaninov. Daar lijkt ook een cello bij te zitten, of is zij dat zelf, die de melodie op de lage snaren speelt? Dat laatste lijkt aannemelijk, want haar connectie met de frasering en timing van de basstem is bijna perfect. Dit loopt over in de Berceuse van Fauré, een lieflijk deuntje in barcarolle-sfeer. De webcam draait even naar de bootjes op het water buiten, en het verlangen naar een geheel zorgeloze zomerse dag borrelt in mij op.

Tot besluit wordt een stuk van Michiel Mensingh in première gebracht: De introductie heeft veel weg van een tango-opmaat, maar de daarop volgende ritmes zijn een stuk grilliger. Erg boeiend en met veel speelplezier uitgevoerd.

Ondanks alle zichtbaar in beeld gebrachte inspanningen met de techniek ter plaatse, viel het eindresultaat in mijn woonkamer qua geluidskwaliteit helaas tegen: er was met grote regelmaat uitval en/of vervorming van de mooie altvioolklanken. Waarschijnlijk lag dit aan Zoom, met (in tegenstelling tot een YouTube of facebook livestream) tweerichtingsverkeer tussen alle (in dit geval ca. 70) deelnemers.

“Elk nadeel hep z’n voordeel” – dankzij deze opzet kon Esther wel een applausje in ontvangst nemen via de vele aangesloten webcams thuis, we konden elkaar zien en dankbaar zwaaien. En zo is er ondanks de afstand wel sprake van enige “live” interactie met het publiek. Ik gun haar die beloning zeker van harte. Zolang we niet naar de concertzaal kunnen ben ik wel blij met zo’n alternatief.

Kristofer G. Skaug

Report from Amsterdam Viola Festival 2019

The Dutch Viola Society has become a traditional presence and contributor at the bi-annual Amsterdam Viola Festival (AVF) and National Viola Competition. This year’s edition is no exception. Here’s a report from this year’s AVF, which took place this past week at the Conservatory of Amsterdam (CvA).

by Kristofer G. Skaug

Note 1: Expressions of personal opinion are entirely those of the author, and do not represent an official view of the Dutch Viola Society.

Note 2: For layout reasons, most pictures have been scaled down in size. Click on the images to view the full-size versions!

Note 3: This is a long blog post covering multiple days of festival activities. If you are particularly interested in a specific event, use the links below to skip forward:

Thursday, November 14th
Friday, November 15th
Saturday, November 16th: DVS National Viola Gathering
Sunday, November 17th: National Viola Competition Final


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Thursday, November 14th

Usually, the DVS aspires to report from the National Viola Competition preliminary rounds, but due to limited resources, we could not consistently attend the 1st and 2nd rounds of this year’s competition. But we did put up our customary information table in the canteen, which this year included a plethora of fun viola merchandize (leftovers from last year’s IVC congress in Rotterdam).

The Thursday evening concert featured CvA Faculty (Francien Schatborn, Marjolein Dispa, Richard Wolfe, Michel Dispa, Peter Brunt) in various ensembles. Among the many highlights, our local reporter was particularly enthusiastic about featured artist Garth Knox‘s performance of his own composition Cinq petites entropies for viola d’amore.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Friday, November 15th

No competition activities today, but lots of masterclasses given by the CvA viola faculty and the festival guest artists, Veit Hertenstein and Garth Knox. One of our local DVS members caught a glimpse into the Garth Knox master class (photo on the left).

The evening concert brought a complete set of new viola transcriptions, such as Beethoven’s Horn sonata op.17 (played by Nobuko Imai and Martijn Willers) and Bartok’s Violin sonata no.2 (again Nobuko Imai, with Rie Tanaka on the piano). One cannot cease to admire Nobuko’s vitality and fantastic playing, it’s as if she has decided to never age. What a privilege for the Conservatory of Amsterdam to have her on the faculty (and for the DVS to have her as honorary member)!

After the break, we heard featured artist Veit Hertenstein, first together with his student Martin Moriarty (a recent graduate of the CvA, and a runner-up in the 2017 National Viola Competition) in the viola-duo transcription of Five pieces for two violins and piano by Shostakovich. He went on to play a selection of Shostakovich’s violin Preludes op. 34 (on the viola of course). But his main title for this evening was a viola transcription of Schumann’s 2nd violin sonata (op.121). It’s quite a lengthy composition, but mr. Hertenstein played it very well. It’s a good thing to broaden the horizons of this obviously viola-centric crowd with some non-viola music, there are many more options out there in the classical repertoire waiting to be explored through viola transcriptions.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Saturday, November 16th: DVS National Viola Gathering

Another competition-free day started out with more masterclasses at the Conservatory. We spent some time visiting the luthier tables in the Mezzanine upstairs. A good opportunity to test-drive some instruments and chat with the viola builders! It struck me that all conservatories should really organize yearly “meet an instrument builder” days for their string students to get properly informed about this hugely important supporting aspect of their future profession. To my knowledge, this is not systematically done today.

But on to this day’s main course: The DVS National Viola Gathering! The performing arts “community house” Splendor Amsterdam is located only some 10 minutes’ walk from the Conservatory, with two beautiful chamber music recital halls and a very nice bar / lounge area. The DVS has already hosted several events here.

This afternoon’s viola gathering started out with a “scratch” viola ensemble/orchestra in the attic room of Splendor, getting together to play under the direction of DVS president Karin Dolman. Even yours truly had brought a viola, and settled in with the 4th viola group :-). We first played “A Modal March” by John Whittaker, the winning composition from last year’s 4Viola Composition Contest (sponsored by DVS and premiered at the IVC2018). It’s a very playable piece (even for amateurs)! Next, we played Peter Warlock’s Capriol Suite, arranged for violas-only by P. Taylor, one of the transcription musketeers of the famous AbsoluteZero Viola Quartet. This piece was considerably more challenging, due to the fast paces (renaissance dances) pimped with surprising 20th century harmonies. All in all, this ensemble session was good, clean viola fun 🙂

The ensuing “Talk Show” session convened a large audience in the main recital hall, where three violist-composers shared their experiences: Max Knigge (moderator), Garth Knox and Oene van Geel. The overarching topic was ‘composing for the viola’, but the conversation took many interesting detours, such as the relationship between composing and improvising (quote Garth Knox: “I often improvise when I see something in the score that I can’t figure out how to play“). There was plenty of interaction with questions from the audience, so the allotted hour flew by quickly!

The viola crowd was next treated to a tasty meal, cooked and served by DVS (special thanks to Karin again!), a chicken cassarole with rice (including a vegetarian mushroom sauce option) and a raspberry/yoghurt dessert. It was good to have an hour off from blow-by-blow festival programming and still be together with lots of viola friends.

So next, it was time for the traditional Viola Pitch: an opportunity for every violist to promote his or her pet topic, idea, project etc. I have to apologise at this point for hogging an inordinate amount of speaking time for plugging the DVS, but in the end there was also time for a couple of other speakers.

Shortly after 20:00h, the densely programmed Evening concert started.

A foursome of first-year students (Simon Rosier, Ana Castro, Ida Weidner and Elisa Misas Santos) treated us to a rare performance of Rita Hijman‘s viola quartet from 2006, originally dedicated to Esther Apituley. It is an interesting piece, and should be performed more often! The composer was herself present in the audience, and received an extra well-deserved round of applause. This was followed by a heartwarming rendition of Frank Bridge’s very popular (among violists) Lament for 2 violas, by Carlos Delgado and Sergio Montero del Pozo.

The preliminary rounds of the National Viola Competition customarily prescribe specific solo works. In tonight’s concert, the jury’s favourite interpretations were encored. The programme included a movement (of choice) from Bach’s violin Sonatas and Partitas. Dagmar Korbar had selected the Andante from Sonata no. 2, a beautiful and meditative movement with a very characteristic continuo heartbeat on (mostly) open strings. Dagmar found a way of phrasing and stretching this pulse along with the melody, without sounding artificial or pretentious. Even though her rendition this evening wasn’t technically perfect, and even though I hadn’t heard any of her competitors’ Bach performances, it was clear to me that her interpretation fully deserved the jury’s acclaim.

Another mandatory piece (in the 2nd round) was the well-known Capriccio by Vieuxtemps (dedicated to Paganini). Seamus Hickey‘s interpretation was authentic and free, revealing fresh ways of navigating the many virtuosic turns.

The 2017 National Viola Competition winner, Take Konoye, was given the privilege of performing York Bowen’s Phantasy Quartet with his very own dream team of viola friends: Martin Moriarty, Carlos Delgado and José Nunes. Next to the overall excellence of this performance, I particularly enjoyed Martin Moriarty’s contributions on the 2nd viola, with a lot of deeply vibrant personality.

And then, a true highlight of this evening: Garth Knox performing his own Pocket Concerto – thusly named thanks to the very “affordable” orchestra accompaniment of a single cello, played by Esther ten Kate. Garth and Esther gave us a fantastic performance, rich in textures and colours, with clear folk music inspirations. Afterward, I heard many spontaneous resolves from the violists in the audience to add this piece to their repertoire.

After the break, the CvA Viola Class (and faculty) took the floor, playing a recap of their programme from the IVC in Rotterdam: First, the ensemble piece Cohort, violas only by Maurice Horsthuis. Conductor Max Knigge fused the 20+ violas into a well-tuned and finely synchronized organism, producing striking rhythmic patterns and colourful harmonics. He went on to lead the orchestra in his own composition Achille, Ajax & Moi (op.4, 2008), with Take Konoye as soloist. This piece comes in nine short episodes with varying characters. From the rear of the tutti 1st viola section, Duleen van Gunsteren supplied imaginative special effects, blowing and humming into his viola, and producing eerie scratching and squeaking sounds using extended bowing techniques (no viola joke, this time).

As an encore, the orchestra played (their own 1st-year member) Ida Weidner‘s transcription of the Beatles’ Eleanor Rigby, a highly appreciated and fitting close of this concert.

But it wasn’t over yet! No proper festival can do without a bit of informal late-night music making. Up in the attic, the party continued into the wee hours. The Sister Act of Ursula and Sunniva Skaug kicked things off with Message Ground by Robert Davidson, a canon for 2 violas and tape, based on Message in a Bottle by The Police.

José Nunes played the beautiful miniature Le Soir by Vierne, and Duleen van Gunsteren threw in some solo pieces. Lillian Haug surprised and delighted us by combining virtuosic drumming and viola playing in a one-(wo)man jazz set, and the 1st-year quartet (which played Hijmans earlier this evening) played another Beatles arrangement. And then … Oene van Geel swept up the whole crowd for an extended jam session with drums, piano, treble violin (cool!) and at least 10 violas. We left Splendor at 1 o’clock in the morning, thoroughly and suitably drenched in viola, viola, and viola everything!


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Sunday, November 17th: Final of the National Viola Competition

The final (and in this case, beautifully sunny) day of the 2019 Amsterdam Viola Festival is all about the Final round of the National Viola Competition. Remarkably, the three finalists are all undergraduate 2nd- and 1st-year students (in previous years, quite naturally, a majority of the finalists were at least Master students or even post-graduate). There are no native Dutch among the finalists, but two Irishmen and a Croatian. Maybe we should rename the competition “Dutch Open” :-).

This year marked the first time that the competition finalists had a full orchestra at their disposal: the CvA Symphony Orchestra (dubbed Philharmonic Fridays), led by Ed Spanjaard. The mandatory piece in this round was the “Brahms viola concerto“, actually a transcription of Brahms’ clarinet/viola sonata op.120 no.1 by Luciano Berio.

The first finalist is Seamus Hickey. We heard him yesterday in his very free and evocative Vieuxtemps Capriccio, and he needs and takes these freedoms also in Brahms. Unfortunately, this “chamber musical” approach sometimes proves difficult for a big orchestra to follow. Which begs the following question: When a sonata is re-cast as a concerto, should it still be regarded and played like chamber music? His interpretation is lively and heartfelt, and his face shows clear signs of the enormous mental and emotional energy that he invests in his performance. But his sound sometimes lacks volume, and his attempts to compensate results in some texture cracks.

How different is Dagmar Korbar’s appearance! She stands poised and calm in her black dress, almost aloof in her facial expression, unperturbed by the high stakes of the situation. Her tone is polished, clear and powerful, and her technique is impeccable. The performance is very convincing. I do wonder if her remarkable self-control also hides a wilder, less risk-averse musical creature? I’d hope to hear that some day, circumstances allowing … (this is a question that often occurs to me when I attend competitions – which again feeds the suspicion that, in their essence, music and competitions are rather mismatched concepts).

The last finalist is Fiachra de Hora, the only first-year student, and the only one to play the Brahms entirely by heart. He also had the good sense of tuning all strings on stage, rather than relying on a backstage pre-tune (that open C-string betrayed the two others at a few points). While we’re handing out bonus points for non-musical matters, here’s +1 for wearing a purple (viola!) coloured shirt!

Fiachra exhibits a highly matured technique and musicality. His control is remarkable, and he even seems to apply his spare brainwaves for will-powering the orchestra when they threaten to divert from his wishes in tempo or dynamics. With such skills, after a while I forget he is a 1st-year student, and try to summon a more critical observation. Maybe it’s that neck and left shoulder – a bit rigid. And there were perhaps some passages that the competitors managed with more elegance or a more convincing sound output. But in my book, those were the exceptions. In my mind, here’s the next Timothy Ridout! My audience prize vote goes to him, and it eventually turns out that the rest of the audience in majority agreed with me.

The jury, consisting of Ronald Kieft (chair), Jürgen Kussmaul, Veit Hertenstein, Garth Knox and Anna-Magdalena den Herder (the 2011 winner), did not need long to decide on the overall competition results: Dagmar Korbar is our new “National Champ”, with Seamus and Fiachra (in that order) as runners-up. It was clear that the achievements of the preliminary rounds were factoring into this decision, and remembering Dagmar’s Bach from last night, it seems very plausible that she was the best all-round player, even if Fiachra deservedly won today’s audience prize.

Congratulations to all three finalists for their superb performances, and to the Conservatory for attracting and developing such outstanding talents. And endless thanks to Francien Schatborn and Marolein Dispa for organizing once again the Amsterdam Viola Festival. We all hope to be able to return in 2021 for the next exciting edition!

In Search of a Lost Language

DVS board member Emlyn Stam received his Ph.D. last month at Leiden University. In this article, he briefly summarizes his original research topic. Red.

by Emlyn Stam

Dr. Stam explains his thesis in words and musical examples at Theater Branoul, The Hague – October 29th 2019

Why do the performances of early-recorded violists from over a century ago sound so different from own? How might we describe their performances? What can we learn from them? And most importantly, can their musical and technical approach be used to create new performances today? These are some of the questions that occupied me in my work over the last five years on my dissertation: In Search of a Lost Language: Performing in Early-Recorded Style in Viola and String Quartet Repertoires.  The project involved detailed analysis of recordings by violists Oskar Nedbal, Léon van Hout, Arthur Post, Pierre Monteux, Maurice Vieux and Lionel Tertis. I describe the way they use techniques like unnotated rhythmic and tempo flexibility, portamento, layering, ornamentation and vibrato to create highly personal performances.

I copied their performances as closely as possible and continued by extrapolating from their approach to create my own style copies. This work resulted in a recorded portfolio that accompanies the written thesis where you can listen to the original historical recordings and my own attempts at reinvigorating early-recorded style. Colleagues who wish to free themselves from the constraints of today’s neat, tidy, score-based performances may find the path I followed to be of interest. My work also sheds light on the historical record, detailing how the repertoire was heard at a time when many of today’s most revered, canonical composers were alive.

The dissertation and accompanying recordings can be downloaded here: https://openaccess.leidenuniv.nl/handle/1887/79999

Nedbal Competition blog – 2nd and Final Round

The DVS once again visits new viola frontiers! This time our intrepid reporter Karin Dolman is reporting from the very First Oskar Nedbal International Viola Competition in Prague (Oct 31st – Nov 3rd, 2019).

<previous post>

Sunday morning – time for the 2nd (and final) round of this competition. The twelve finalists selected yesterday will play in the same relative order as they appeared in the 1st round (which was, by the way, alphabetical by last name).

The 2nd round repertoire consists of:
– Oskar Nedbal: Romantic piece op.18
– A sonata for Viola and Piano: Choice of Martinů, Hindemith (op.11/4), Clarke, Brahms (op.120 either one), Schubert (Arpeggione), Paganini, Feld, Reger, Vieuxtemps, or Kalabis

To remind you what’s at stake here:

1st prize – 20000 Czech Crowns (= €780), a fine bow, viola case and various accessories
2nd prize – 15000 Czech Crowns (= €590), viola case and various accessories
3rd prize – 10000 Czech Crowns (= €390), viola case and various accessories
In addition there are smaller cash prizes for the best interpretation of the Oskar Nedbal piece, the Martinu and Kalabis sonatas, and various other concert and masterclass prizes.

The first candidate is Melissa Datta. She chose the Rebecca Clarke sonata, with which she presents a fiery start. The solo opening sentence of this piece really determines the character of the performance, and tells a lot about the musician. The next challenge is to keep the ensuing impressionistic part interesting, Melissa does that well. The 2nd movement is a scherzo with lots of humour (a familiar trait from Clarke’s other compositions). In the 3rd movement, we should be awash in all the love of the world. I feel that Melissa comes up a bit short in that respect, radiating above all bravura. She seems to be also a bit unfamiliar with the piano accompaniment.

She goes on to provide my first encounter with the Oskar Nedbal piece, which offers a lot of room to provide different interpretations.

The second candidate is Nicolas Garrigues, bringing his Martinu sonata to the Lion’s den, thereby shooting for the special Martinu prize. He starts off passionately on this sonata, which contains a treacherous field of syncopations. But therein lies also the musical power of this piece. However I miss the balance between piano and viola; Nicolas knows the piece well enough, playing large segments by heart, but does not capitalize on this advantage to communicate and connect musically with the pianist, turning instead toward the audience to project even more sound from his viola, which is really already loud enough. I miss also the multitude of colours and moods that are latent in the score of this piece.

The Nedbal piece, too, is performed by heart. The rhythmic figures could have been rendered more clearly, but I trust that is his conscious choice of interpretation, this is only the 2nd time I hear the piece. The recapitulation of the main theme with a muted viola (and a more elaborate piano part): would it work better if shifted one octave up? My imagination starts to work on this.

The South Korean MinGwan Kim starts with Nedbal. His vibrato and playing style is perfect for this piece, including his masterful use of portato. The scherzo segment brings the proper humouristic flair.

And then, what a beautiful Vieuxtemps sonata, romantic and yet precise. Like his predecessor, MinGwan largely stands averted from the pianist, but he manages to communicate through his back and neck. He knows exactly where the pianist is, their togetherness is stunning – although they probably have only had one rehearsal together.

In the beautiful Barcarolle movement, MinGwan tastefully makes use of the potential rubato moments. This movement is so good, and it could easily be performed as a self-standing piece. I could compare it to Shakespeare’s Ophelia, who has taken on a life of her own outside of the original play Hamlet, inspiring artists in many fields. Having a distinctive title (“barcarolle”) helps a bit in this sense. The third movement comes with the indication con molto delicatezza, and transitions into the fiery finale.

On to the fourth candidate, Yizilin Liang, who starts off with a romantic rendition of Nedbal, played by heart. Her interpretation of Hindemith (11.4) however misses the flexibility and contrasts demanded by the composer’s variations – it becomes a bit monotonous. Her communication with the pianist is very good.

Why do I have to think of Woody Allen when I see Amir Liberson on stage? Maybe due to his surprisingly fast and at times funny movements. At times I find this goes at the expense of his playing, such as in the Nedbal (performed by heart). At other times, this body language enhances the character of the music, so it isn’t all bad. And he communicates well with the pianist.

His Brahms sonata is unfortunately tainted by local intonation issues – this challenge is often underestimated in Brahms (not only the viola sonatas), composed in awkward keys with a risk of high intonation.

The lone Czech candidate in the final round, Daniël Macho also plays the Romantic Piece by heart. While he is visibly nervous, nothing catastrophic happens. But in the Martinu sonata, which should be a perfect fit for him, it turns out he’s not sufficiently in sync with the piano score

Polish finalist Julia Palecka plays the Schubert Arpeggione sonata. This piece is in my mind a parade of personalities from an Opera Buffa. But Julia’s personality as I sensed it in the 1st round does not return in full in this 2nd round. Perhaps a mature Schubert needs more time. The last movement leans more on technique, and that works out OK for Julia. She flies elegently through this movement, and perhaps owing to her feeling technical confidence here, I also sense more of the humour between the lines.

In the Nedbal piece, Julia creates much more freedom, playing by heart and communicating with the audience – even getting response back. Nice ending!

The Swedish Alva Rasmussen, studying with one of the jury members in Copenhagen, makes an impressive entree with a high-grade Rebecca Clarke; I’d like to think that the composer very much enjoys this performance from her cloud up there! She runs light-footed like a deer through the scherzo, and lavishes us with a wonderful warm vibrato in the opening of the 3rd movement. I get carried away in her dream. Nice use of poco vibrato in the thin high-octave melody, followed by a return to portamenti and a large warm vibrato in the lower strings. Her love for this sonata really shines through!

Alva seems to have an old soul. You seem to hear a whole lifetime’s worth of loves, joys, and sorrows in her playing. She also plays a marvellous Nedbal.

Evgeny Shchegolev also knows how to play a good and warm Nedbal. Now I can hear his powerful Russian tone. This romantic music is really his domain. In the 1st round, I didn’t mention him in my summary (he played Bach and Henze), but here he is on good terms with the music. In the Brahms sonata he knows how to stretch the bars and to knead the melodies plastically – highly enjoyable!

The 20-year-old Jungahn Shin starts with a marvellous Brahms sonata (in F). I find especially her rendition of the 2nd movement deeply touching, with a beautiful tone. The Waltz too (3rd movement) – wait, wasn’t she the Tabea Zimmermann pupil? Yes – but she still has her very own sound. Compared to this, I’m very curious to hear what our Dutch students will make of the Brahms F-sonata (mandatory piece) at the National Viola Competition next week!

Jungahn concludes her recital with the Nedbal Romantic piece. In this rendition, I miss the broad vibrato which seems to fit this piece so well.

The Japanese Otoha Tabata is a true storyteller. Like the fabled princess Sheherazade, she enchants you and does not let go. She is agile and moves about, but not in a disturbing way. It makes it difficult to draw her, though. If I may complain a little bit, I might like to suggest some fingerings in the higher positions, to allow more variation in colour. Especially in the 2nd movement of Brahms. The jury will have a hard time: Four Brahms renditions, all different and with their own characters.

Although Otoha naturally tends toward a somewhat fast vibrato, she adapts it totally in the Nedbal piece. The tempo is nice and fresh, it sounds almost like an early recording. She makes her performance a feast for ears and eyes, including that beautiful smile when she takes a bow.

The last candidate (yet again – I bet she curses the latin alphabet now and then!) is Yuri Yoon. She, too, plays a very good Nedbal. But the true spectacle comes with the Vieuxtemps sonata: Starting out with a zesty tempo, yet every note precise and pitch perfect. Even going out of her way to keep  the pianist on track, she plays a fantastic 1st movement.

The Barcarolle (2nd mvt.) also holds a relatively fast tempo, whereby the rubato passages stand more out in contrast. But I miss a different sound here, it is rather too sharp, where I’ve come to feel a more “granular” sound would be nicer.

… Well, this concludes my “live” competition coverage – I have to leave to catch my train home, so I will miss the (live) results announcement and the laureates’ concert this evening. But through the internet, I learned that the competition results were as follows:

1st prize: MinGwan Kim (South Korea)

2nd prize: Yuri Yoon (South Korea)

3rd prize: Evgeny Shchegloev (Russia)

Honorary mention:
Yizilin Liang (China), Alva Rasmussen (Sweden) and Otoha Tabata (Japan)

Nedbal Competition 2019 main Prize winners Yoon, Kim, and Shchegolev (photo credits: Zdeněk Chrapek, Oskar Nedbal competition)

Congratulations to all!

Karin

<previous post>